zaterdag 27 december 2014

Jaarbalans 2014

27 december, de laatste dagen van 2014 zijn geteld. Langzaam aan maakt de hele wereld zich klaar om het nieuwe jaar feestelijk in te zetten. Een overvloed aan jaaroverzichten teistert de televisie en radio: de belangrijkste actuele feiten, de grappigste tv-momenten. Allemaal passeren ze de revue. Het lijkt of elk fragment toch nog uit alle macht een laatste gloriemoment wil opeisen. Omdat tijd al snel genoeg voorbij gaat, vond ik het zelf ook hoogtijd om de balans op te maken van het voorbije jaar. Welke hoogtepunten heb ik gekend? Welke evoluties heb ik mogen doormaken? Welke uitdagingen heb ik getrotseerd?

2014 miste zijn start niet, in januari moest ik al ogenblikkelijk één van de grootste uitdagingen van dit jaar aangaan: de eerste examens in het hoger onderwijs. Ik moet bekennen dat het allemaal nogal een imposante indruk op mij maakte. Het nieuwe systeem van ondervragen, andere manier van lesgeven.
Kerstvakantie werd ingeruild voor vele uren achter mijn bureau. Ik heb er gevloekt en heb er me af en toe afgevraagd waar ik toch in hemelsnaam aan begonnen was. Desalniettemin gaf ik alles wat ik toen te bieden had. De dag waarop ik het verdict kreeg te horen, herinner ik me nog levendig: 3 herexamens van de 7. Ik moest opboksen tegen een grote ontgoocheling. Ik moest verder en zou het in augustus opnieuw moeten proberen. Ondanks de ontgoocheling was ik er toen heilig van overtuigd: Ik moet en zal slagen.
Januari was ook de maand waarop ik in een moment van moed op de "boeken"-knop drukte en besloot mijn kotgenoot/vriend Benoit te volgen richting Mexico. Tot op de dag van vandaag ben ik hem nog altijd dankbaar dat hij mij toen over de streep getrokken heeft. Vanaf het moment dat ik beslist had de sprong te wagen, wist ik: dit is van mij, dit is voor mij, dit is wat ik nodig heb om vooruit te komen.
Na het harde labeur van januari volgde de eerste Taal-en Letterkundereis naar Budapest. Ik kwam er terecht in een geweldige groep. Er werd gelachen en gehuild. Ik wist meteen: dit is goed. Dit is oprecht. Dit is echt. Al snel ontstond dan ook de traditie om samen te komen (met de daarbijbehorende pasta) op speciale gelegenheden zoals daar zijn: verjaardagen, einde van examens,…
In maart maakte ik mijn opwachting als bescheiden journalist/recensent voor het Kortrijkse Studentenblad "De stiefel". Hoewel het blad geen lang leven was beschoren, heeft het voor mij dit jaar toch een belangrijke rol gespeeld. Voor de eerste keer trad ik naar voor om mijn ambities na te streven. Mijn eerste ambities zijn uitgekomen: er verschenen een aantal artikelen waaronder ik trots mijn eigen naam mocht neerpennen. Ik besefte voor de eerste keer: dit is wat ik graag doe en ik kan er nog behoorlijk mee overweg ook!
Op 17 maart, iconische datum (nl. mijn verjaardag ) had ik het genoegen mijn beide werelden te zien samenkomen: ik introduceerde mijn beste maatje bij zij die, sinds mijn komst in Kortrijk-stad, een belangrijke rol vervulden binnen mijn dagdagelijkse leven. Ik schepte er een ongelofelijk genoegen in te zien dat beide partijen het goed met elkaar konden vinden. Op diezelfde avond kreeg ik de verrassing van mijn leven: mijn lieftallige mama had mij, buiten mijn weten om, ingeschreven om mijn rijexamen af te leggen. Ik was er eerlijk gezegd nog niet helemaal van overtuigd te kunnen slagen in die opdracht. Desalniettemin behaalde ik op 16 april trots mijn rijbewijs. De volgende mijlpaal in mijn jonge leventje was bereikt. Plots kreeg ik er een enorme portie extra vrijheid en zelfstandigheid bij.
Mei stond vooral in het teken van de grote, officiële opening van het ambitieuze project van mijn ouders: Meet@51 zag het levenslicht en werd dan ook feestelijk geopend. Ik schreef er toen het volgende stukje over om de sfeer weer te geven: " Na zoveel maanden zoeken, regelen, verbouwen is het na een vingerknip voorbij: de officiële opening van de nieuwe vergaderzalen. De mensenmassa is tot stilstand gekomen, rust is wedergekeerd. Ik voel mijn voeten niet meer, maar 1 blik is voldoende om er geen belang meer aan te hechten. De kleine glinstering in de ogen, de glimlach die een grote tevredenheid verraad. Ik beleefde het deze keer met veel plezier van op de zijlijn en kijk met enorm veel trots op hun zoveelste realisatie."
Tussen de passage van de Belgen op het WK, wachtte mijn volgende uitdaging: ik slaagde erin het tweede semester door te komen zonder herexamens. Ik had ondertussen geleerd hoe ik met de nieuwe situaties moest omgaan. De blijdschap toen ik te horen kreeg dat het me wel degelijk gelukt was, staat nog steeds in mijn geheugen gegrift.
Hoewel ik op 3 juli met een bang hartje richting Zaventem trok, was de zomer van 2014 mijn meest belangrijke periode, mijn hoogtepunt. Ik wist helemaal niet waar ik me aan moest verwachten: een vreemde groep (buiten Benoit dan, alhoewel ik die toen net 1 jaar kende) en ver van huis. Ik wilde vooruit. Ik wilde dit zelf doen. De reden waarom ik in januari beslist heb om er voor te gaan is heel eenvoudig. Ik wist: ik krijg de kans om te groeien en dat binnen de veiligheid van een groep die mij opvangt als me dat toch niet 100% alleen lukt.
Opnieuw had ik het enorme geluk in een fantastische groep terecht te komen. In 3 weken ben ik er in geslaagd om een aantal dingen terug op orde te krijgen. Ik kreeg helderheid over wat ik wel en niet wilde. Ik heb er dingen geleerd die me mijn hele leven zullen bijblijven. Toen ik thuiskwam, werd opgemerkt dat ik veranderd was. Ik voelde: ik sta 100 keer steviger in mijn schoenen dan voorheen. Het is beter uitgedraaid dan ik ooit had durven hopen. Dankzij die ene zomer heb ik geleerd wat ik moest veranderen indien ik de beste versie van mezelf wilde nastreven. Ik heb me helemaal overgegeven (wat me helemaal niet zo makkelijk viel: controlefreak => check!) aan wat het land en de mensen te bieden hadden. Dit was geen reis. Dit was een voor-en na gebeurtenis.
Na de roes van Mexico moest ik opnieuw discipline aan de dag leggen. Ik moest slagen voor mijn herexamens. Mijn zelfvertrouwen had een serieuze deuk gekregen, maar dankzij een enorme portie steun heb ik het gehaald. Ik ben er geraakt.
Door al die fantastische levenservaringen, levenslessen, fantastische mensen en vrienden heb ik dit jaar een enorme evolutie doorgemaakt. In januari werd ik nog beperkt door mijn eigen angsten en tekortkomingen. Vandaag kan ik met heel veel opluchting zeggen: het was een fantastisch jaar. Een jaar waarin ik groeide. Een jaar waarin ik besefte waarvoor ik wilde staan. Een jaar waarin mijn ambities hoogtij vierden. Een jaar waarin ik mezelf ontplooide en inzag wat voor mij van belang is: oprechte relaties waarin je jezelf openstelt ook al houdt dat soms in dat je zwakheden zichtbaar worden, vertrouwen en steun. Een jaar waarop ik ongelofelijk dankbaar terugkijk voor wat ik allemaal heb mogen meemaken.
Ikzelf kijk met spanning uit naar wat het jaar 2015 voor mij in petto heeft en wens iedereen een fantastisch jaar toe: een jaar waarin je het genoegen hebt om de warmte van familie en vriendschap te ontdekken, een jaar waarin je dromen, stapje voor stapje, werkelijkheid worden, maar vooral een jaar die gekenmerkt wordt door een enorme dosis vrolijkheid en door onvergetelijke momenten.

Sunshine on your face, music in your heart, love in your eyes, the world at your feet! 
Eline





maandag 15 december 2014

Heel gewoon geraakt...


Kerstbal, hoogdag voor elke Kulakker. Nog een laatste keer samenkomen alvorens elke student 4 weken lang het beste van zichzelf geeft. Om de kerstsfeer ten volle tot zijn recht te laten komen, werd er besloten kadootjes uit te wisselen. Het lot werd ingezet als 'onschuldige hand' en de namen werden verdeeld. Gedurende 2 weken lang leefden we in spanning: Wie zou ons een kadootje geven? Wat zou hij/zij uitkiezen? 

Toeval heeft er toen over beslist dat Maud mijn naam trok. Maudje, zij die mij de laatste tijd duidelijk heeft laten voelen dat ze klaar staat. Maudje, die altijd, gewild of ongewild, een lach op je gezicht tovert. Mijn glimlach toen ik ontdekte dat ik net van haar iets zou krijgen, moet al veel verraden hebben… 

Het maakte mij al lang niet meer uit wat ik zou aantreffen in die tot de verbeelding sprekende doos. Echter, het openen van de doos leidde tot een grote ontdekkingsreis binnenin mijn eigen karakter. Ik zag mezelf in kadootjes weerspiegeld. Dit was duidelijk met heel veel zorg, tijd en geduld uitgezocht EN speciaal voor mij. 

De materiële waarde mag dan niet zo hoog gelegen hebben het deed er niet toe. Erachter komen dat iemand je zo goed kent en bereid is om tijd te maken om net dat geschikte kadootje te zoeken, is voor mij zoveel meer waard. Simpelweg, ik werd geraakt.

Dan thuis komen en een tweetal berichten aan treffen waarvan eentje de bezorgdheid van je beste vriend weergeeft, maakt dat ik besef: zoveel lieve, oprechte mensen rondom mij. Zoveel zorg. Gewoon overgelukkig…

 👌


donderdag 20 november 2014

avontuur in Kulak...

Onder het motto:"gedeelde smart is  halve smart" nam ik gisterenavond samen met een andere student statistiek plaats aan één van de vele flashy stoeltjes in de alombekende hal A van Kulak. Klaar om een aantal oefeningen statistiek tot een goed einde  te brengen. Ik verwonderde me er nog over hoe snel de dag kan voorbij gaan toen we plots in het donker geplaatst werden. Lampen gingen uit en we beseften: "hier is geen mens meer te bekennen..."

Nadat ik met m'n blik kortstondig het terrein had verkend, bemerkte ik in een donker hoekje toch nog een individu. Mijn collega sprak uit wat ik kort daarvoor ook al in mijn hersenkoker had zitten bedenken: "U had ons toch wel kunnen verwittigen! Sympathiek!" Waarna een nogal geïrriteerd antwoord weerklonk: "Ga zitten aan de tafels onder het licht of beter nog: ga naar huis! Naar uw kot,  uw studio, whatever!"

Nog niet helemaal klaar met de taak van die avond verplaatsten we ons, deze keer in stilte, naar de enige lichtbron in de buurt. Bij het vertrekken, ooit moest er toch een einde komen aan die enorme taak, werden we ons stilaan van het kwaad bewust. Alle deuren dicht. Mijn "overlevingsmodus" sprong op 'on'. In plaats van te panikeren, gingen we op zoek naar dezelfde man die we die avond tegen ons in het harnas hadden gejaagd.

Na eerst alle mogelijke uitgangen te hebben uitgeprobeerd (en geloof me: dat zijn er een heleboel...) Restte er ons nog maar één mogelijke oplossing. Iemand moest z'n trots opzij schuiven en de hulp van de man inroepen. Al snel werd besloten dat ik slachtoffer van dienst mocht spelen. Ik had immers nog de grootste kans op een redelijk verloop van de dialoog: ik was diegene die het hele gebeuren vanop afstand en in stilte waargenomen. Ik moest me  op mijn allervriendelijkste toon  tot de enige persoon wenden die letterlijk de sleutel tot de oplossing in handen had. De vriendelijkheid heeft z'n effect niet gemist. Al snel werd er geglimlacht en kreeg ik de oplossing tot het openen van de deuren (een knopje, een onnozel drukknopje...)

De man had zijn pleziertje van de dag gehad en wij konden eindelijk naar huis. Ondanks het feit dat ik doodmoe was en gewoon naar huis wilde, moet ik zeggen dat het wel nog iets heeft zo'n lege unief... ;-)

zondag 16 november 2014

Flashback naar de Jozefientjes

En plots staan ze allemaal weer voor je neus. Medeleerlingen van toen, leerkrachten die je heel soms vervloekt hebt, maar die je ook bewonderd hebt. Zij, die je zoveel hebben bij gebracht.
Sint-jozefhumaniora, in de volksmond beter bekend als sjh/ de jozefientjes. Ik ben er ongeveer 7 en een half jaar geleden begonnen. Schuchter, onzeker, zoekend naar mijn eigen weg. De vragen wat ik wilde worden, wie ik wilde zijn, hingen toen nog in een waas van mist. Wat me toen nog allemaal te wachten stond was een groot mysterie, maar ik voelde me er goed. Ik heb er het warme nest gevonden die zoveel jonge mensen nodig hebben om zich ten volle te ontwikkelen.
Ik ben er gegroeid en heb er mijn beste vrienden leren kennen. Zij die mij hebben zien evolueren en samen met mij een hele reeks hindernissen hebben overwonnen. Ik ben er opengebloeid. Ik heb er talloze kansen gekregen, heb er geleerd en heb altijd enorm veel respect gehad voor die mensen die dag in, dag uit hart en ziel gaven om de passie voor hun vak over te brengen.
Sjh, de vertrouwde jozefienen zal altijd een speciale betekenis hebben. Ik zal altijd met een enorme portie dankbaarheid en een grote glimlach terug denken aan wat ik daar allemaal beleefd heb: levenservaringen, soms ietwat domme deugnietenstreken. Ik heb er kennis opgedaan, maar heb er vooral geleerd wat vriendschap, respect en maturiteit inhouden. Ik ben er Eline geworden.
Medeleerlingen van toen terug zien, bekende gezichten in de menigte herkennen doen mij met plezier terug denken aan toen.
Toch weet ik op het einde van de avond: Ik ben intussen zoveel veranderd. Ik verkies de toekomst: waar mijn hart en ziel liggen, waar ambitie de scepter zwaait. Ik sta 100 keer steviger in m'n schoenen dan toen. 'T is meer dan goed zo. Meer kan ik me op dit moment echt niet wensen.




woensdag 5 november 2014

Hoger onderwijs


De uitdaging van het Hoger onderwijs. Enerzijds staat het gelijk aan constant onder druk staan en aan hoge verwachtingen moeten voldoen. Aan taken op tijd volbrengen tegen de vereiste deadline en ondertussen ook nog even proberen je lessen bij te houden. Verder is er ook nog het algemeen recht op een sociaal leven.
Anderzijds kom je in contact met mensen die iets te vertellen hebben. Proffen die je vanaf het eerste moment naar de keel grijpen en je gedurende 2 uur blijven boeien met als enige wapen het woord.
Iedere student wordt verplicht verder na te denken over de meest voor de hand liggende dingen. Het wordt er als het ware ingepompt: kritisch nadenken, discussiëren, onderzoeken, je hersenen gebruiken.
Binnen het academische kader bots ik af en toe op interessante mensen. Zo ging het ook deze avond weer: iedere 2 weken besteed ik immers een 2-tal uurtjes van mijn vrije tijd aan het helpen bij apothekerslessen.
Als taal-en letterkunde student valt het te begrijpen dat het daar voor mij om een ver-van-mijn-bedshow gaat. Desalniettemin kreeg ik de kans om een boeiend gesprek te voeren met een specialist ter zake. Een snelcursus omtrent de problematiek van bloedklonters werd mij zonder aarzelen meegedeeld. Ook al behoort deze problematiek niet tot mijn dagelijkse vakgebied toch mondde dit alles uit in een leerrijke discussie. Mijn kennis werd alweer vergroot.
Hier leer ik bij, hier word ik gevormd. Hier beleef ik er zo veel plezier aan meegetrokken te worden in de passie van docenten voor hun vak. Op zo'n momenten heb ik het er meer dan voor over de koude te trotseren en na een dag van meer dan 12 uur uitgeput met een overvol hoofd in de zetel neer te ploffen.
Wat volgt is eenvoudig, maar meer dan voldoende. De informatiestroom wordt even stopgezet. Verstand gaat op nul. De televisie wordt ingeschakeld. Ik ben thuis.





vrijdag 31 oktober 2014

Machinist Simon

Klaar om de trein richting thuis te nemen na alweer een week op kot. Het is ondertussen al een vast ritueel geworden. Opruimen, afsluiten en de trein op springen.

Deze keer is het echter anders. De machinist is niet langer een onbekende. Dit keer neemt mijn beste vriend plaats op de bestuurdersstoel. Familie is verzameld en ook ik mocht er deel van uit maken: zijn gloriemoment.

In eerste instantie voelt het wat vreemd: zie 'm daar nu zitten... Trots en blij dat hij mag doen wat hij al zo lang wil doen. Eindelijk doen wat hij graag doet. Enthousiast als een klein kind dat er tijd voor hem gemaakt wordt en dat hij mag tonen wat hij kan.
Helemaal vertederd en enorm (ja echt énorm!) trots mag ik toekijken hoe hij de knopjes naar zijn hand zet en elke passagier veilig en wel op bestemming af levert.

Station Brugge-Sint-Pieters komt al snel in zicht. Ik neem afscheid en blijf nog even kijken op het perron hoe die grote, ijzeren constructie moeiteloos zijn bevelen volgt. Er weerklinkt een indrukwekkende 'tuut' en langzaamaan trekt de trein zich opgang om de reis verder te zetten. Ik glimlach onbewust en denk: verdorie, je moet het toch maar doen.




zondag 26 oktober 2014

Mexico-reünie

In een vingerknip is het voorbij. Het weerzien van al die mensen die 3 weken lang dag in, dag uit aan mijn zijde hebben gestaan en waarmee ik onvergetelijke avonturen heb beleefd. De Mexico-reünie. Zomer werd ingeruild voor herfst en topjes voor iets warmere jassen. Exact 3 maanden zijn intussen voorbij gevlogen en iedereen heeft z'n dagelijkse leven weer hervat.
Mijn hoofd draait op volle toeren. Flashbacks zijn schering en inslag. Ik betrap mezelf op het feit dat er nog geen dag voorbij is gegaan zonder dat ik heb terug gedacht aan zomer 2014. Het geweven bandje rond mijn arm heeft al weer en wind moeten doorstaan, maar het hangt er nog. Voorlopig blijft het er hangen. Net zoals het sterretje waar ik ondertussen enorm veel waarde aan hecht.
Ik was er altijd van overtuigd (uit veiligheid wellicht) dat zo'n contacten na verloop van tijd verwateren. De realiteit is dit keer, gelukkig, anders.
De gedachte: "verdorie, ik heb jullie gemist..." komt regelmatig piepen. Het afscheid valt me dan ook zwaar en doet zelfs een beetje pijn. Ik gebruik de autorit (alleen, in het donker: weer zo'n mijlpaal die ik onrechtstreeks aan hen heb te danken!) om het allemaal te overdenken, te verwerken. Elk woord passeert door m'n hoofd. Het besluit luidt: ik moest maar eens blij zijn met wat het is geworden.




maandag 20 oktober 2014

Comfort zone


Plots valt het me op. 3 mensen in 1 wagon van een trein en een overvloed aan lege zetels. Resultaat: ze gaan geschrankt zitten. Alles om te vermijden te dicht bij die vreemde te hoeven zitten. Natuur van de mens? Nood aan een comfort zone?
Ik geef toe: ik maak me er ook schuldig aan. Het is immers veiliger op een afstandje plaats te nemen. Geen risico op gênante momenten van oogcontact. Geen risico op een "betrapt" gevoel wanneer je toevallig wordt gespot net op het moment dat je onbeschaamd in de richting van je medepassagier gluurt (en dan het liefst nog via de reflectie van het raam). Want, zeg nu zelf: vragen we ons niet allemaal af waar hij/zij heen reist? Wat hun doel is? De ander fascineert ons, toch bouwen we allemaal een veiligheid in.

Ik merk dat er een tegenstrijdig gevoel in mij woedt. Enerzijds vind ik het grappig, zo niet belachelijk, klinken. Anderzijds denk ik: "Verdorie, ik doe net hetzelfde." Enerzijds is er die nieuwsgierigheid, anderzijds die: "Och, laat mij maar gewoon in gedachten verzinken."
Ik neem me toch voor om volgende keer naast een toevallig slachtoffer plaats te nemen en los door de veiligheid te breken. 


donderdag 9 oktober 2014

"Groot worden"

Donderdag: mijn lessenrooster is leeg. Tijd dus om de klusjes te verrichten die gepaard gaan met het op kot zitten: lampen vervangen, boodschappen doen en poetsen.
Ik beslis nog even langs de bankautomaat te passeren en laat m'n fiets even buiten staan met de gedachte: 2 minuten... 
Bij het buitenkomen sneuvelt voor mijn ogen m'n fietsketting. Als leek in alles wat met mechaniek te maken heeft, ben ik even uit het lood geslagen. En nu...?


Er zit niets anders op dan een poging te doen alles weer inorde te krijgen. Mijn vingers zien helemaal zwart van de kettingsmeer en het wil me maar niet lukken… 

Tot Benoit binnenkomt en ik hoopvol in zijn richting kijk. Helaas krijg ik de mededeling: "Vraag straks eens aan een "echte" man (zijn woorden, echt!) om je te helpen."

 Bij het horen van die woorden komt mijn geëmancipeerd kantje bovendrijven: een man nodig. Ik? Daarvoor? Dat zie je van hier. Ik geef toe: het klinkt nogal belachelijk. Ik wil de hele wereld zien, studeer, maar een ketting herbevestigen zou onmogelijk zijn?
Plots lukt het wel. Het heeft me zowat een half uur gekost (waarin ik echt wel nuttiger dingen had kunnen doen) en heeft een hele boel gevloek tot gevolg gehad, maar toch. Weer een stapje dichter bij het tot de verbeelding sprekende: "groot worden". :-)






maandag 29 september 2014

Herinneringen ophalen


Geleidelijk aan wordt het tempo weer opgedreven. Na een week die amper 1 dag telde, begint de eerste officiële kotweek. Vrolijkgezind vermeng ik me opnieuw onder de drukke stroom van studenten die zich op zondagavond richting studentenstad begeeft.
Nietsvermoedend tokkelend op mijn smartphone breng ik de laatste minuten in afwachting van de trein door tot ik aangesproken word door een koppel oudere dames. Behoorlijk radeloos weerklinkt de vraag naar de eerst volgende trein naar Waregem. Ik neem met plezier smartphone ter hand (en lees ondertussen de verbaasde gedachte: "verdorie, kan dat nu ook al met een gsm?" in hun blik.) en geef de nodige instructies. Ze moeten richting Kortrijk en besluiten dan maar het zekere voor het onzekere te nemen en trouw mijn voetstappen te volgen. Er volgt nog een regelmatig gepingpong van dankbaar glimlachen. Bij aankomst in Kortrijk-station wijs ik nog even snel de weg naar het perron en zet dan voldaan mijn weg verder.
Vriend Benoit laat snel zijn aanwezigheid opmerken door mij zowat een hartinfarct te bezorgen. Al snel komen herinneringen boven drijven. Beiden denken we met een lichte vlaag van heimwee terug aan die, toch oh zo mooie, zomer. Voor ik het weet slaat de klok 24:00. Tijd om in bed te duiken. Tijd om een nieuwe week van start te laten gaan.

98667379595.jpg


dinsdag 23 september 2014

Let's go!

Een vingerknip, meer is er niet nodig om een einde te maken aan die zomer waar je zolang naar uitgekeken hebt. Vandaag is het officieel voorbij en staat er een nieuw schooljaar voor de deur. Er staan opnieuw allerlei plannen, avonturen en ambities te wachten, klaar om uitgevoerd te worden.
De voorbije 3 maanden waren voor mij heel leerzaam. Ik werd nog meer gesterkt in de overtuiging dat reizen minstens even leerzaam is als studeren. Je ontwikkelt jezelf, merkt op waar je soms tekort schiet.
Tot mijn grote blijdschap lukte ook de 2de uitdaging die me te wachten stond. Ik kan morgen met een propere lei het 2de jaar aanvatten.
Ik moet zeggen dat het me nog altijd een beetje de stuipen op het lijf jaagt. Opnieuw uitzoeken hoe alles in z'n werk gaat, opnieuw zoeken hoe je alles het best aanpakt, opnieuw de zenuwen door je lijf voelen gieren om te proberen voldoen aan die enorme lijst verwachtingen.
Ik voel opnieuw dat niet te stoppen gevoel: ik moet nog van alles regelen ! Bijna schreeuw ik: HEELP! Ik besluit er niet aan toe te geven en hou mezelf voor: "ik kom wel op m'n pootjes terecht." 





vrijdag 19 september 2014

Even stil staan

Plots wordt iemand die mij nauw aan het hart ligt getroffen door slecht nieuws: een plots overlijden van een vriend. Onaangekondigd, zomaar uit het niets. Op sociale netwerken bots ik regelmatig op getuigenissen van medeleven. Familie, vrienden en kennissen worden er omarmd door sterktewensen.

Alhoewel het voor mij om een onbekende gaat, loopt er een rilling langs mijn ruggengraat wanneer ik bij de ontbijttafel het krantenartikel doorneem. Meestal krijg ik op zo'n momenten te horen: "Laat het je niet te diep raken." Ik weet waarom: uit bescherming, uit schrik dat ik alle pijn en verdriet van de hele wereld op mij zal nemen.

Toch kies ik er voor om bewust eventjes stil te blijven staan. De tijd te nemen om te doen wat ik kan: luisteren. Is dat goed? Is dat fout? Ik laat het in het midden. Het is vooral Eline. Zo zit ik nu eenmaal in elkaar. En eerlijk? Ik zou het voor geen geld ter wereld anders willen.




dinsdag 16 september 2014

De reünie

1 jaar en 6 maanden later zien we elkaar terug. Waar vroeger mamalief moest inspringen om mij ter plaatse te brengen, stap ik nu eenvoudigweg zelf de auto in en bereik heelhuids en mits enig gegrom op de GPS, die blijkbaar met veel plezier de meest afgelegen paadjes eerst aanraadt, de plaats van afspraak. 

Toch moet ik toegeven dat  ik voorlopig nog niet zonder die GPS kan. Ik ben werkelijk een ramp als het over oriëntatie gaat. Zelfs in Brugge, die amper zo groot is als een zakdoek en waar ik tot op vandaag de dag mijn volle 19 levensjaren doorbreng, ben ik heel goed in staat verloren te lopen. 

We hadden ons voorgenomen iets nuttigs te verrichten. Uiteindelijk verlaat ik na een volle 4 uur vol gebabbel Zerkegem. De tijd is voorbij gevlogen. Na al die tijd lijkt het of ik nooit ben weggeweest. Al onze avonturen en belevenissen uitwisselen was onmogelijk, maar toch zijn we opnieuw min of meer op de hoogte van elkaars plannen en ambities.

De kleine, schuchtere tennissterretjes zijn opgegroeid en beleven de ene ervaring na de andere. Zij staat op het punt 6 maanden ons kleine Belgenlandje te verlaten. Ik om opnieuw met volle moed het 2de jaar aan de universiteit aan te vangen.  

Ik verbaas me iedere keer weer over de vlotheid waarmee we opnieuw de draad oppikken en hoe goed ik gekend en doorzien word.  Zo zie je maar: tijd heeft weinig tot geen vat op goeie relaties.


Sunshine on your face, music in your heart, love in your eyes, the world at your feet! 

Eline







maandag 15 september 2014

De blog is er!

En dan is hij er: mijn eigen blog waaraan ik heel wat tijd heb besteed. Mijn eigen stekje op het wereldwijde web waar ik naar hartenlust mijn gedachten en avonturen kan neerschrijven. Ik heb lange tijd gezocht naar een geschikte eye-catcher, maar heb uiteindelijk besloten het op mijn eigen naam te houden. Waarom? Heel simpel: dit ben ik. Dit is Eline. Dit zijn mijn dromen, mijn ambities, mijn gevoelens, mijn gedachten. Dit is mijn blik op de wereld. 

Bij deze: wees welgekomen en geniet. Ik wens jullie heel veel leesplezier.

Sunshine on your face, music in your heart, love in your eyes, the world at your feet! 
Eline







Kleine gebaren

Af en toe komen er mensen op je pad die je dagdagelijkse leven opfleuren. Zij die door een simpel berichtje of een boodschap een glimlach te voorschijn weten te toveren die uiterlijk zichtbaar is, maar ook innerlijk wat teweeg brengt. Je hart gaat glimlachen, gloeien. Je voelt: dit is oprecht en voor mij...

De glimlach blijft misschien niet altijd hangen. Ook bij mij wordt de dagelijkse routine voortgezet en worden de taken vervuld, maar in mijn gedachten blijft de boodschap spelen. Het compliment, de aanmoediging, het geloof. Zeg nu zelf: wat is er mooier, duidelijker dan te horen: ik geloof in jou. Het betekent dat iemand achter je hele persoon staat met fouten en gaven. Dat je gerespecteerd, geapprecieerd en geliefd wordt.


Woorden, het zijn krachtige dingen. Bepaalden kunnen er prachtige dingen mee doen. Ik, ik trek mij er enorm aan op en ben dankbaar. Dankbaar voor de mensen, het compliment, de steun, maar vooral het vertrouwen dat in mij gesteld wordt.

~Tout seul. Tu t'en iras tout seul. Coeur ouvert a l'univers. Poursuis ta quête, sans regarder derrière. N'attends pas que le jour se lève.

Suis ton étoile. Va jusqu'ou ton reve t'emporte. Un jour tu le toucheras si tu crois, si tu crois, si tu crois en toi. Suis la lumière. N'éteins pas la flamme que tu portes. Au fonds de toi souviens-toi que je crois, que je crois, que je crois en toi. ~





Thuiskomst

Het zit er op. Het is voorbij. De rugzak is geleegd, de souvenirs uitgedeeld, de laatste rest Mexicaanse grond onder onze voeten is verdwenen. Ik ben thuis, terug in Brugge. Terug in West-Vlaanderen, mijn oorsprong. 

Ik ben moe. Ik heb nog af te rekenen met een jetlag van jewelste en een mix van gevoelens: intens gemis en heimwee, blijdschap omwille van thuiskomst, maar vooral dankbaarheid. Dankbaarheid voor wat ik allemaal heb mogen meemaken, ervaren, voelen, zien en leren.

Ik heb het geluk gehad een fantastische reis te maken. Mezelf te leren kennen wat gepaard ging met de confrontatie met een aantal fouten, maar ook gaven.

Ik heb mooie mensen en karakters leren kennen. Personen naar wie ik kan op kijken want met mijn jonge 19-jaar heb ik nog heel wat van hen te leren. Personen die ik kon toelaten tot in mijn diepste te kijken en die me holpen hier en daar orde te scheppen in de chaos van mijn ziel.

Ik heb meermaals perplex gestaan, heb me meermaals ongelofelijk gelukkig gevoeld, heb me gedurende 3 weken echt goed en zorgeloos gevoeld.

Mexico is een breuk geweest. Een voor-en na gebeurtenis. Ik heb mijn ogen wijd open gehouden en ben bewuster. Bewuster van wat moet veranderen als ik de beste versie van mezelf wil na streven.

Nu is de tijd aangebroken opnieuw plichtbewust achter mijn boeken te kruipen en discipline aan de dag te leggen. Af en toe zal er dan nog wel eens een flits van dat gelukzalig gevoel boven komen drijven en dan zal ik met de glimlach terug denken aan die fantastische reis. Aan Mexico: de reis die mijn standpunt tegenover een aantal dingen, mijn karakter en mijn denkwijze grondig dooreen geschud heeft.

Afkickverschijnselen lijken mij heel waarschijnlijk. Opnieuw alleen wakker worden. Opnieuw vervallen in de dagelijkse bezigheden. Opnieuw verder gaan.

Tot slot sluit ik af met het favoriete zinnetje van Sara. Toegegeven: ik moet je gelijk geven. joker verlegt inderdaad je grenzen. Aan allen die aan die ervaringen hebben bijgedragen: een hele grote dankjewel. Ik zal jullie missen. Dit was een droom.





DE walvishaai!




1 woord voor vandaag: waw. Mijn hart is uit m'n keel gebonkt, kippenvel was schering en inslag. Nieuwsgierigheid heeft het op angst gehaald.






Om 6 u uit de veren, met een klein hartje, vol twijfel: zou ik het durven? Door omstandigheden belandde ik alleen met Sara gescheiden van de groep in een boot. Na veel twijfel sprong ik in het water en stond oog in oog met een gigantische walvishaai: super! Ik had nog een tijdje nodig om te beseffen wat er aan het gebeuren was....

Alsof dat nog niet genoeg was botsten we op zeeschildpadden en dolfijnen in al hun glorie. We deden een poging tot vissen (toekomstplan visser = compleet geschrapt :-)) en met de vangst vulden we gewillig onze magen.

Om al dat moois te verteren besloten we op het strand af te sluiten met een heerlijke piña colada. Santé!



Walvishaai?


Boottochten: het ideale moment van ultieme vrijheid. Zon het gezicht, wind dat door de haren wappert, af en toe een splash water die langs je lichaam druppelt. Zwemmen, drogen en genieten. Dit is echt vakantie.

Men heeft mij sinds vandaag zover gekregen morgen op een boot te stappen die richting walvishaaien vaart. Doel? Tussen die gigantische (tot 14 m lang) bewoners van de zee zwemmen... Benieuwd of nieuwsgierigheid en adrenaline het morgen van angst halen kruip ik nu m'n bedje in voor een hopelijk kalmere, rustigere nacht dan de voorgaande. Slaapwel daar allemaal!





Chichen Itza

Chichen Itza: het is een naam die klinkt als een klok en die onlosmakelijk met Mexico is verbonden. Als joker-deelnemer moet ik toegeven dat ik wegliep van de commerciële, toeristische toestanden. Los daarvan was het allemaal weer even indrukwekkend en interessant.

De gids verdient vermelding: vlot overschakelen tussen Frans (mijn hart gaat toch net dat tikkeltje harder bonzen bij het horen van die taal :-) ) en Engels, zonder enige aarzeling. Ik besef: ik heb nog veel te leren.

Daarna vervolgden we onze tocht op krakkemikkige, kleine fietsen gehuurd bij Bruggeling Toon: eindelijk West-Vlaams! Ik let al 2 weken op wat ik zeg, hoe ik het zeg. :-) Op naar de cenotes: natuurlijke waterbronnen van helderblauw water binnen het impressionante decor van een grot gevormd door meteorietinslagen. Ik liet los, liet m'n gedachten varen en dreef me een weg doorheen deze fantastische omgeving. Een gat bovenaan was het enige dat het bestaan van een buitenwereld verraadde. Ik smolt toen men mij met 3 te hulp snelde om mij zonder verwondingen, zonder bril de grot uit te krijgen. 'T zijn toch lieve mensen :-).

Uiteindelijk belandden we met 3 in een tequila fabriek. Proeven was de boodschap! Men moet gedacht hebben: "we zullen onze jongste eens inleiden in de drankcultuur". Ik pruttelde niet tegen.

De zon en het water laten stilaan hun sporen na op m'n lichaam. Ik gloei, kleren staan in mijn huid gebrand. Mijn benen staan vol muggenbeten en m'n voeten hebben precies een oorlog doorgemaakt. 1 ding is zeker: ik geniet.








Agua Azul

Rondtrekken, de wereld verkennen: het blijft 1 van de meest fantastische dingen die er zijn. Reizen voelt voor mij als ademen, iets wat ik nodig heb, waar ik veel voor over heb (alhoewel dat nu zeer makkelijk klinkt, ik heb alles waar ik maar van droom.) Alle zintuigen worden scherp gesteld. Ik word gedwongen grenzen te verleggen, me open te stellen voor het onbekende. Blik wordt verruimd en ik leer. Ik leer, onthou, kijk op naar bepaalde gebruiken, attitudes tegenover de dingen van de mensen rondom me. Bewonder ze en probeer wat ik bewonder toe te passen, na te streven.

Ik weiger te vervallen in clichés, in bekrompenheid. Ik wil vooruit, wil leren, kijken, zien, voelen, ontdekken.

Agua azul was de letterlijke uitbeelding van het paradijs. Een majestueuze waterval van helderblauw water waarin verschillende poelen bereikbaar waren om te zwemmen 


al moest je er wel een aantal verwondingen voor over hebben. In kleine groepen klauterden we de waterval omhoog, klaar voor een panoramisch zicht dat onze verwachtingen zwaar overtrof.

Het water druppelde me langs de rug door de hitte. Na een kleine afdaling en het nodige souvenir geshop mocht ik eindelijk het frisse, paradijselijke water induiken. Hoewel ik bovenaan de waterval al talrijke keren "waw" uitriep, viel ik daar ter plaatse opnieuw stil. Ik hoorde uitroepen: "wij zijn toch gelukkige mensen.... Dat we dit mogen meemaken..." Ik keek en kon enkel nog instemmend knikken. Ik kan de keren dat ik "dankje" roep in mijn hoofd niet meer bijhouden.

Dan kwam de nachtbus. Ikzelf ben tot mijn spijt mijn oortjes voor muziek tijdens het reizen ergens kwijtgespeeld (het aantal kwijtgespeelde dingen valt al bij al nog mee zo denk ik toch :-) )

Geen nood, ik mocht meeluisteren met Sara. Voor ik het goed en wel besefte, voelde ik m'n ogen langzaam aan zwaarder worden, rustte mijn hoofd in alle onschuld op haar schouder en dommelde ik, met een gevoel van vertrouwen en geborgenheid vanbinnen, zachtjes in.









Palenque

Na een nacht goed slapen vond ik m'n optimisme en energie terug. We verkenden nieuwe sites in de jungle waar ik me een echte ontdekkingsreizigster waande. Enkel machete ontbrak. Een boottocht op de rivier tussen Guatemala en Mexico maakte het plaatje af: schitterende panorama's waar ik stil van werd, verbaasd hoe ver de jungle zich kan uitstrekken.

 Een lange reis in een camionette richting hut was voor mij het ideale einde: samen zingen, spelletjes spelen, af en toe indommelen. Ik ben de rust zelve en merk: deze mensen vertrouw ik. De nacht wordt alleen nog maar beter: sterren, openhartig babbelen. Ik ga pas om 3 u slapen, maar ben vanbinnen zo kalm en oh zo gelukkig.










Raften in de jungle


Gisteren stond raften op het programma. Mits overtuiging, talrijke pogingen tot geruststellen stapte ik met een bang hartje de boot in. De schrik werd in m'n ogen gelezen. Ik nam plaats waar ik het vertrouwde, waar ik enigszins rustig werd. We sprongen van watervallen in volle stroming. Gehoorzaamden braaf aan de bevelen van de plaatselijke gids: alto, wat zoveel betekende als stop!, fuerte adelante: vooruit! en kwamen er uiteindelijk heelhuids vanaf en moet ik hen, of beter gezegd Sara, bedanken om me nog maar eens mee te sleuren in iets waar ik oorspronkelijk nooit aan had deelgenomen. Wees gerust, ik had er geen spijt van. Ik voelde adrenaline stromen en overwon de zoveelste grens.

Uiteindelijk bleek dat de grootste uitdaging voor mij nog moest komen. Ik had m'n bril uitgedaan. Raften met bril leek me niet zo'n goed idee. Gevolg? Zo goed als blind door de jungle strompelen. Onzekerheid en machteloosheid troef. Niet weten waar het naar toe gaat, wat er rondom je gebeurt (met talloze waarschuwingen voor onaangename beesten die ik eerlijk gezegd liefst ver van mij verwijderd houdt: tarantula's, slangen,... In het achterhoofd.) Ondertussen aangevallen worden door bijtende mieren: verdikke, ik wist niet dat zo'n kleine beesten zo venijnig uit de hoek konden komen. Mijn enkels zijn nog steeds verlamt... Ik voelde me, ook al was ik het helemaal niet en had ik bij de minste kik hulp gekregen, verdomd alleen en verschrikkelijk hulpeloos. M'n zintuigen lieten me in de steek en ik was afhankelijk. Afhankelijk van zoiets simpels als een bril. Ik stond op punt van wenen, maar dwong mezelf niet te dramatiseren. Het viel me, ondanks de pogingen tot, toch zwaar. 

Eerlijkheid verplicht mij ook dit te briefen. Ik had een mindere dag, maar werd goed opgevangen. Er werd gezien dat ik me vanbinnen niet oké voelde. Ik moest geen show spelen. Op zo'n dagen is zoiets een groot kado.




Hoogsensitiviteit


Hoogsensitiveit, hooggevoeligheid: het zou een etiket kunnen zijn waar ik me achter zou kunnen verstoppen. Het klinkt als een ziekte, een handicap. Alles komt 1000 keer harder binnen, raakt me 1000 keer dieper. Alles is zoveel intenser: wat ik zie, wat ik doe, wat ik voel.

Ik? Ik ben er eigenlijk gelukkig mee. Als er problemen opduiken zie ik in de ogen de moeilijkheden van de mensen waar ik om geef. Ik ben in staat er iets aan te doen, want ik weet perfect wat er speelt, wat er gevoeld wordt. Ik voel wat anderen voelen. M'n verantwoordelijkheidsgevoel, menselijkheid, respect en eigenlijk gewoon graag zien spelen op zo'n momenten een heel belangrijke rol. Ik kan kalmeren, ratio terugbrengen. Dat is in mijn ogen een gigantisch voordeel, meer zelfs: een gave.

De soms zware intensiteit van die gevoelens wegen voor mij niet op tegen de glimlach en de tevredenheid vanbinnen als rust is wedergekeerd. Zoiets is geen kwestie van hooggevoeligheid, maar van rechtvaardigheid en volwassen reageren.





Nachtbus vanuit Oaxaca

Een nachtbus: gedurende 12 u lang vastzitten met beperkte bewegelijkheid. Voor de één is het een nachtmerrie, voor de ander vormt het de gelegenheid voor een moment rust, kalmte en reflectie.

Ik behoor tot die laatste categorie. Wat had je gedacht? Ik denk nu eenmaal (te) veel na. Echter, tot mijn verbazing slaag ik er hier af en toe in om alles los te laten: nuchterheid, ratio, imago.

Af en toe laat ik me vrijwillig overtuigen, meesleuren ook al druist dat tegen "het verstandigste" in. Ik geef me over: terughoudendheid verdwijnt. Ja, je leest het goed. Ik, die altijd een veiligheid inbouw. ik, die altijd m'n verstand laat meespelen. Ik, die altijd verlegen, stil en voorzichtig ben. Ik geef me over. Toegegeven: het levert me fantastische momenten op.

Het duurt niet lang of ik val in slaap. Het zoute water, de hitte het vermoeit. Ik voel me geborgen door de aanwezigheid van al die mensen die tot 1 maand geleden vreemden waren. Vandaag hebben ze een enorm effect op wat ik voel, meemaak, denk. Ik laat het gebeuren. Ik kijk opzij: amigo Benoit ligt naast me vredig te slapen. Ik kijk de andere kant op en geniet van de donkerte, het zachte gewieg van de bus en de kilometers die onder de wielen doorschuiven.



Snorkelen

Snorkelen, het is iets wat me op de één of andere manier toch wat angst in boezemt. De reden? Ik voel me afhankelijk van zoiets simpels als een buis. Zo ging het ook deze morgen: ik sprong het helderblauwe, verbazend klare water in en werd een beetje overvallen door een paniekaanval. 

Ratio nam het van me over. Ik dwong mezelf de ongecontroleerde hartslag een halt toe te roepen. Ik kon eindelijk rond kijken.

Vissen zwommen onder me door. Fragmenten van "Finding nemo" schoten doorheen m'n gedachten. Terug in de boot ( waar ik tot mijn eigenste grote verbazing tot 3x toe opnieuw in raakte (over de manier waarop hou in wijselijk m'n mond: blauwe knieën, schenen en een totaal verlies aan elegantie vormen de ideale kernwoorden. 



Alhoewel, die elegantie is er nog nooit geweest, op een onoverkomelijk gemis zal het dus niet uitdraaien. Ik zat te genieten, in stilte te glimlachen. Het panorama van de wijdse zee gaf me een gevoel van vrijheid. Ik was vrij, onbezorgd, tevreden.

Deze reis geeft me waar ik nood aan had: voelen dat ik leef. 







Ontwaken op het strand


Morgen: 

Wat een morgen! De sfeer van de voorgaande avond speelt nog in m'n hoofd. Muziek weerklonk, aangevuld met het geruis van de golfen. Ik trok me in die geborgen sfeer terug en schreef.

Langzaam aan verdwijnen de slapers uit m'n ogen. Een zwak gemompel maakt plaats voor een enthousiaste sprong uit bed. Eerste zicht: de zee die baadt in het zonlicht.

Douchen bestaat er in plaats te nemen onder een eenvoudige, koude straal water afkomstig uit de muur. Dit is basic, maar toch zo onbetaalbaar.

 Avond:

De hitte eist stilaan z'n tol. De minste inspanning tovert druppeltjes te voorschijn. Om de 2 minuten weerklinkt een zucht van inspanning. Op mijn lichaam vormt zich een mengsel van zweet, muggenmiddel en zonnecrème. In de collectivo die we soms gebruiken om ons te verplaatsen opper ik de gedachte: dit lijkt me echt het decor van 'met de jeep door het oerwoud' de kinderklassieker waarop zich spontaan een klankspel aan stemmen die de tekst doorheen merg en been laat galmen ontvouwt. In het donker, na het beleven van de zonsondergang, valt me pas echt op hoeveel liters er per minuut verloren gaan. Onze lichamen glinsteren, blinken in het licht van de ondergaande zon.









Valladolid

Ik zou een poging kunnen ondernemen om vandaag te omschrijven. De eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat dat in mijn ogen onmogelijk lijkt. 

Ieder van ons kent wel de fantasie: zat ik maar op een zuiders strand onder die wijdse sterrenhemel te genieten van de oneindigheid. Hoe ongeloofwaardig het ook moge klinken: momenteel bevind ik me te midden van die fantasie: idyllisch en primitief hutje, schitterende sterrenhemel, volle maan en een geweldig strand.

Dit lijkt maar niet op te houden. Mijn mond blijft open vallen, mijn ogen blijven staren. Ik geloof mijn eigen ogen niet meer. Keer op keer.


Mijn hart bonkt in m'n keel. Tranen van ontroering wellen op. Ik voel met elke vezel, elke kleinste cel. Die schoonheid, die pracht komt zo hard aan. Ik voel me zo klein. Zo minuscuul. Mijn gedachten vallen stil en ik kan alleen nog maar kijken. Kijken, in de hoop dit alles tot de laatste druppel in mij op te nemen.

De blik in mijn ogen wordt zonder enige moeite doorzien. Al mijn breekbaarheid, kwetsbaarheid is zichtbaar. Ik besef het, maar ik geef er niet om. Ik voel tot in m'n diepste kern dat we allemaal hetzelfde voelen, denken. Mijn adem stokt. Ik slaag er nog net in een zucht uit te brengen. Dit is mijn ultiem geluk.

Beetje bij beetje verkleint de groep. Uiteindelijk schieten we nog met 2 over die vol ongeloof aanschouwen:  Sara en ik. Plots weet ik, merk ik, voel ik: hier moet ik niet spreken, hier mag en kan ik stil zijn en me laten leiden door die ongelofelijke storm van verbazing die vanbinnen woedt. Er wordt gesnapt dat dit alles mij compleet, totaal overmant. Ik prijs me gelukkig…